Waar zijn we nu mee bezig ?

Een brief van het Brussels parket is zwaar aangekomen bij enkele gedupeerde Fortis-beleggers die zich burgerlijke partij hebben gesteld in het strafdossier rond de groep. De advocaten hebben het zelfs over intimidatie. Dat schrijven De Tijd en L’Echo.

De bewuste brief werd geschreven door Olivier Coene, substituut van de Brusselse procureur des Konings. Hij is degene die de strafvordering in het Fortis-dossier opstelde en de verwijzing van zeven ex-toplui van de groep naar de rechter vraagt.

Maar Coene lijkt zelf niet al te optimistisch over het verdere verloop van de procedure. Hij wijst de aandeelhouders er in de brief op dat er nog heel wat stappen te gaan zijn in de procedure en dat verjaring kan intreden vanaf 2018.

Volgens de brief zijn er zeven mogelijke tussenstappen voor het tot een definitieve uitspraak kan komen voor het Hof van Cassatie. Om verjaring vanaf 2018 te vermijden moet een ritme van ‘ongeveer twee Fortis-processen per jaar’ worden gehaald.

'Intimidatie'

De advocaten van de gedupeerde beleggers ervaren de brief als een poging hen te ontmoedigen. Een aantal cliënten ervaart dit als intimidatie, aldus Geert Lenssens, die ongeveer 200 gedupeerde Fortis-aandeelhouders vertegenwoordigt.

Laurent Arnauts, advocaat van zowat 1.300 aandeelhouders, vindt het onaanvaardbaar dat 'het gerecht, om het zich gemakkelijker te maken probeert slachtoffers van vermeende misdrijven te ontmoedigen om schadeloosstelling te vragen.'

Volgens Arnauts is de brief ook misleidend door het over zeven Fortis-processen te hebben. (Het parket telt bijvoorbeeld de procedure voor de raadkamer over extra onderzoeksdaden mee. Daar wordt het proces niet gevoerd,’ aldus de advocaat.

Zijn confrater Geert Lenssens voegt daar aan toe dat ook de verjaring helemaal niet aan de orde is. 'Het parket schrijft ook dat de zaak kan verjaren in 2018. Dat is juist voor de strafrechtelijke kant, maar voor de burgerlijke partijen is dat totaal anders. Eens iemand een burgerlijke partij is, kan dat niet meer verjaren. Dat staat zo in de wet,’ aldus de advocaat in De Tijd.

Dutroux

Lenssens heeft begrip voor de strategie om de Fortis-zaak zo licht mogelijk te maken, maar wijst op de wet de wet die er kwam na de zaak-Dutroux. Die zegt dat slachtoffers correct en zorgvuldig bejegend moeten worden. 'Dat is hier niet het geval. Stel u voor dat morgen zo’n brief opduikt in een belangrijke zedenzaak. Dan krijgen we weer een witte mars.’

ERASMUS VAN ROTTERDAM, Het Lof der Sotheyt.

De Lof der zotheid (Moriae encomium, sive Stultitiae laus)

is het bekendste werk van de Nederlandse humanist Desiderius Erasmus. Het is een satire die in 1511 werd gepubliceerd. De titel bevat een dubbelzinnigheid. Enerzijds kan men het interpreteren als Loflied op de Zotheid, waarbij Zotheid dus, passief, datgene is dat geprezen wordt; anderzijds als de Lof van de Zotheid waarbij de Zotheid, actief, op ironische wijze prijst wat in de maatschappij der mensen zot is.

http://www.deezer.com/en/album/6468248


Erasmus schreef het werk in het Latijn in 1509, nadat hij was teruggekeerd van een reis naar Italië en in Engeland, in de week dat hij bij zijn vriend Thomas More verbleef. Hij liet het in 1511 in Parijs publiceren. Een exemplaar van een in Basel gedrukt boek werd geïllustreerd met pen- en inkttekeningen van Hans Holbein de Jonge. In 1676 werden naar deze tekeningen gravures gemaakt voor een Berlijnse uitgever.

Bij monde van de Zotheid (Stultitia), die samen met haar vijf dochters over de wereld heerst, worden allerlei menselijke dwaasheden aan de kaak gesteld. Behalve kerkelijke autoriteiten worden ook kooplieden, vorsten en wetenschappers bekritiseerd.
Het wordt beschouwd als een van de meest invloedrijke werken van de westerse beschaving en ook als een boek dat de weg vrijmaakte voor de reformatie.

Erasmus was bevriend met Thomas More en deelde diens gevoel voor humor en intellectuele interesses. Erasmus droeg de Lof der Zotheid ook op aan deze Engelse humanist wiens Utopia enkele jaren later tot stand kwam. De Griekse titel Morias enkomion kan ook gelezen worden als Lof voor More, en zulke twee- en drievoudige betekenissen vindt men de hele tekst door.





L'Eloge de la Folie

Ecrit en latin en 1509 et dédié à son ami Thomas More, l'Eloge de la Folie fut un " best sellers " du XVIe siècle. D'une rare violence contre les grands de son temps, Erasme échappa au bûcher grâce à ses appuis haut-placés, et en se cachant derrière un masque, comme les bouffons de cours, seules personnes autorisées à l'insolence, parce que bossues ou infirmes. Le masque qu'Erasme utilisa est celui de la folie qu'il fit parler à la première personne. Voici trois extraits de cette prosopopée:

 

La Folie parle
    Quels que soient les propos que le monde tienne sur mon compte (car je n'ignore pas combien la Folie est mal famée, même auprès des plus fous), il n'est pas moins vrai que c'est moi, oui, moi seule, qui ai le secret d'égayer les dieux et les hommes. Ce qui le prouve hautement, c'est qu'aussitôt que j'ai paru au milieu de cette nombreuse assemblée pour prendre la parole, une joie extraordinaire a brillé sur toutes les figures. Soudain, vos fronts se sont déridés; vous avez applaudi par des rires si aimables et si joyeux qu'assurément, tous tant que vous êtes, vous me paraissez ivres du nectar des dieux d'Homère, mélangé de népenthès, quand tout à l'heure, sombres et soucieux sur vos bancs, on vous eût pris pour des échappés de l'antre de Trophonius. De même que quand le soleil montre à la terre sa face éclatante et radieuse, ou que, après un rude hiver, le printemps reparaît, ramené par les zéphyrs, tout change aussitôt d'aspect, la nature rajeunie se pare de riantes couleurs; de même, dès que vous m'avez aperçue, vos visages se sont transformés. Ainsi, tandis que d'habiles rhéteurs, par de longs discourts soigneusement préparés, parviennent difficilement à dissiper l'ennui, moi je n'ai eu qu'à me montrer pour en venir à bout.
    Quant au sujet qui m'amène aujourd'hui dans cet appareil inusité, vous allez le savoir, si vous daignez m'écouter, non pas avec les oreilles que vous prêtez aux sermons des prédicateurs, mais avec celles que vous avez coutume de dresser sur la foire devant les charlatans, les baladins et les bouffons, ou bien celles que notre cher Midas montra jadis à Pan. Il m'a pris fantaisie de philosopher un moment avec vous, non certes comme ces pédants qui, de nos jours, farcissent la tête des enfants de bagatelles assommantes et leur enseignent à disputer avec plus d'entêtement que des femmes, mais à l'exemple de ces anciens qui, pour échapper au nom décrié de sages, adoptèrent celui de sophistes. Ils s'appliquaient à célébrer par des éloges la gloire des dieux et des héros. Vous allez donc entendre un éloge, non d'Hercule ni de Solon, mais le mien propre, celui de la Folie.

Violence: Impact on physical and mental health of woman and girls

The WHO- report details the impact of violence on the physical and mental health of women and girls. This can range from broken bones to pregnancy-related complications, mental problems and impaired social functioning.

 “These findings send a powerful message that violence against women is a global health problem of epidemic proportions,” said Dr Margaret Chan, Director-General, WHO. “We also see that the world’s health systems can and must do more for women who experience violence.”

The report’s key findings on the health impacts of violence by an intimate partner were:

• Death and injury – The study found that globally, 38% of all women who were murdered were murdered by their intimate partners, and 42% of women who have experienced physical or sexual violence at the hands of a partner had experienced injuries as a result.
• Depression – Partner violence is a major contributor to women’s mental health problems, with women who have experienced partner violence being almost twice as likely to experience depression compared to women who have not experienced any violence.
• Alcohol use problems – Women experiencing intimate partner violence are almost twice as likely as other women to have alcohol-use problems.
• Sexually transmitted infections – Women who experience physical and/or sexual partner violence are 1.5 times more likely to acquire syphilis infection, chlamydia, or gonorrhoea. In some regions (including sub-Saharan Africa), they are 1.5 times more likely to acquire HIV.
• Unwanted pregnancy and abortion – Both partner violence and non-partner sexual violence are associated with unwanted pregnancy; the report found that women experiencing physical and/or sexual partner violence are twice as likely to have an abortion than women who do not experience this violence.
• Low birth-weight babies – Women who experience partner violence have a 16% greater chance of having a low birth-weight baby.

“This new data shows that violence against women is extremely common. We urgently need to invest in prevention to address the underlying causes of this global women’s health problem.” said Professor Charlotte Watts, from the London School of Hygiene & Tropical Medicine.

http://www.who.int/mediacentre/news/releases/2013/violence_against_women_20130620/en/index.html

Bâtisseurs de cathédrales.

En se rendant à Chartres, un voyageur voit sur le bord de la route un homme qui casse des
cailloux à grands coups de maillet. Son visage exprime le malheur et ses gestes la rage.

Le voyageur demande : «Monsieur que faites-vous? »

– « Vous voyez bien, lui répond l’homme, je n’ai trouvé que ce métier stupide et douloureux».

Un peu plus loin, le voyageur aperçoit un autre homme qui lui aussi casse des cailloux, mais son

visage est calme et ses gestes harmonieux.

 

– « Que faites-vous Monsieur ? », lui demande le voyageur.

– «Et bien je gagne ma vie grâce à ce métier fatigant, mais qui a l’avantage d’être en plein air», lui répond-il.

Plus loin un troisième casseur de cailloux irradie de bonheur. Il sourit en abattant la masse et regarde

avec  plaisir les éclats de pierre. « Que faites-vous ?» lui demande le voyageur.

– « Moi, répond cet homme, je bâtis une cathédrale!». (anecdote racontée par Boris Cyrulnik)

 Ce qui est important pour le développement de la résilience c’est, non seulement le regard que les personnes portent sur elles-mêmes face à l’adversité, leur perception de la situation, leur projection dans l’avenir etc., mais également le regard que l’on porte sur les sujets blessés. Ainsi, les considère-t-on seulement comme des casseurs de cailloux ? Ou bien comme de possibles bâtisseurs de cathédrales ?

Le syndrome du Lampadaire

La scène se passe la nuit. Un quidam s'approche d'un homme, penché vers le sol, sous un lampadaire. « Vous avez perdu quelque chose? - Oui, mes clés de voiture et de maison.  Ah ! C'est embêtant ... Et vous êtes sûr de les avoir perdues ici ? - Non, pas du tout, répond l'homme, mais il n'y a que là que c'est éclairé! »

Le syndrome du lampadaire désigne la propension à ne regarder que « là où c'est éclairé ». Il permet de comprendre certaines situations apparemment « irrationnelles ».

 

 

Mais le syndrome du lampadaire va au-delà.

Par extension, il désigne notre propension à formuler les problèmes non pas pour ce qu'ils sont, mais en fonction des solutions dont on dispose. Dit autrement, ce sont les solutions qui définissent les problèmes plus souvent que l'inverse: le syndrome du lampadaire, c'est traiter les problèmes que l’on sait traiter, et non ceux que l'on doit traiter; c'est investir dans les solutions connues, même si elles ne sont pas forcément adaptées. Les problèmes sont sélectionnés non en fonction de leur importance intrinsèque, mais des leviers connus.

On est là au cœur de la « rationalité limitée». Ce concept repose sur l’idée que l'être humain sélectionne ses problèmes - et donc ses solutions - non en fonction d'une analyse rationnelle et « jusqu'au-boutiste», mais en fonction de contingences bien humaines:

•            Quel est le temps dont je dispose?

•            Quel « coût» représente l'acquisition de nouvelles informations?

•            Le problème est-il (trop) compliqué?

On peut dire que le syndrome du lampadaire, déclinaison quotidienne de la rationalité limitée, c'est comment être « rationnellement irrationnel ».

 

extrait libre de TONNELE Arnaud -65 outils pour accompagner le changement - Eyrolles

Psychiatrists under fire in mental health battle

British Psychological Society to launch attack on rival profession, casting doubt on biomedical model of mental illness

 by Jamie Doward
The Observer, Sunday 12 May 2013
 There is no scientific evidence that psychiatric diagnoses such as schizophrenia and bipolar disorder are valid or useful, according to the leading body representing Britain's clinical psychologists.
In a groundbreaking move that has already prompted a fierce backlash from psychiatrists, the British Psychological Society's division of clinical psychology (DCP) will on Monday issue a statement declaring that, given the lack of evidence, it is time for a "paradigm shift" in how the issues of mental health are understood. The statement effectively casts doubt on psychiatry's predominantly biomedical model of mental distress – the idea that people are suffering from illnesses that are treatable by doctors using drugs. The DCP said its decision to speak out "reflects fundamental concerns about the development, personal impact and core assumptions of the (diagnosis) systems", used by psychiatry.



Dr Lucy Johnstone, a consultant clinical psychologist who helped draw up the DCP's statement, said it was unhelpful to see mental health issues as illnesses with biological causes.
"On the contrary, there is now overwhelming evidence that people break down as a result of a complex mix of social and psychological circumstances – bereavement and loss, poverty and discrimination, trauma and abuse," Johnstone said. The provocative statement by the DCP has been timed to come out shortly before the release of DSM-5, the fifth edition of the American Psychiatry Association's Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders.

 

The manual has been attacked for expanding the range of mental health issues that are classified as disorders. For example, the fifth edition of the book, the first for two decades, will classify manifestations of grief, temper tantrums and worrying about physical ill-health as the mental illnesses of major depressive disorder, disruptive mood dysregulation disorder and somatic symptom disorder, respectively.

Some of the manual's omissions are just as controversial as the manual's inclusions. The term "Asperger's disorder" will not appear in the new manual, and instead its symptoms will come under the newly added "autism spectrum disorder".
The DSM is used in a number of countries to varying degrees. Britain uses an alternative manual, the International Classification of Diseases (ICD) published by the World Health Organisation, but the DSM is still hugely influential – and controversial.
The writer Oliver James, who trained as a clinical psychologist, welcomed the DCP's decision to speak out against psychiatric diagnosis and stressed the need to move away from a biomedical model of mental distress to one that examined societal and personal factors.
Writing in today's Observer, James declares: "We need fundamental changes in how our society is organised to give parents the best chance of meeting the needs of children and to prevent the amount of adult adversity."

But Professor Sir Simon Wessely, a member of the Royal College of Psychiatrists and chair of psychological medicine at King's College London, said it was wrong to suggest psychiatry was focused only on the biological causes of mental distress. And in an accompanying Observer article he defends the need to create classification systems for mental disorder.
"A classification system is like a map," Wessely explains. "And just as any map is only provisional, ready to be changed as the landscape changes, so does classification."

Het geluk van België en het verdriet van Nederland

wat meer Belgisch geluk, wat minder Nederlandse dommekracht...

Ewald Engelen over hoe een politieke megacrisis een economische weldaad werd. Engelen is professor financiële geografie aan de Universiteit van Amsterdam
(...)

Langste formatie ooitDe verklaring is alweer een paradox. Jarenlang beschouwd als de verzinnebeelding van een zwak, gefragmenteerd en corrupt openbaar bestuur is het juist haar relatieve onbestuurbaarheid geweest die België heeft beschermd tegen de verwoestende daadkracht van bezuinigers en hervormers. Toen internationaal de desastreuze draai gemaakt werd van Keynesiaanse stimuleringspolitiek naar Friedmaniaans afknijpbeleid (in de zomer van 2010), begon België net aan haar langste kabinetsformatie ooit. Gedurende die 541 kabinetsvrije dagen kon de Belgische verzorgingsstaat doen waar ze voor uitgevonden was: haar burgers via de automatische stabilisatoren van dalende belastinginkomsten en groeiende uitkeringsuitgaven beschermen tegen de ergste schokken van de financiële implosie van 2008.

Dat geluk heeft Nederland niet gehad. Sterker nog, in een wanhopige poging om 'Belgische toestanden' te vermijden, hebben alle Nederlandse middenpartijen zich verloren in potsierlijke staaltjes daadkracht. Zie het Kunduz-akkoord van mei 2012. Zie de verkiezingsslogan van D66 van september 2012: en nou vooruit! En zie het monsterlijke regeer-akkoord van Rutte op 2 van oktober 2012, dat consistentie node ontbeert en haast en wanhoop ademt. Het resultaat is niet alleen een bezuinigingspakket van ongekende omvang maar ook een verzorgingsstaat waarvan alle onderdelen zo ongeveer gelijktijdig in revisie zijn.

Politieke dommekrachten
Bestuurlijke daadkracht is precies wat Nederland niet kan gebruiken. Het grootste verschil tussen België en Nederland zit hem in de private schuldenlast. Die is in Nederland tweeëneenhalf maal het gemiddelde besteedbaar inkomen en in België slechts een maal. Nederland zucht onder een private balansrecessie. Juist dan is beleidsrust en koopkrachtbehoud essentieel en doen politieke dommekrachten meer kwaad dan goed. Zo blijkt: sinds 2009 is de Belgische consumptie cumulatief met maar liefst 7,6 procent meer gegroeid dan de Nederlandse.

 

Zoals ik twee jaar geleden in een column voor de Groene Amsterdammer onder de titel 'Geluk van België' schreef: tijdens een crisis is stimuleren het beste wat je kunt doen en bezuinigen het slechtste. In dat laatste geval ben je zonder politici beter af.

Als Nederlands staatsburger zou ik voor Nederland wat meer Belgisch geluk wensen en wat minder Nederlandse dommekracht.

uit artikel van De morgen dd 18/09/2013
http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1706501/2013/09/18/Het-geluk-van-Belgie-en-het-verdriet-van-Nederland.dhtml