Het geluk van België en het verdriet van Nederland

wat meer Belgisch geluk, wat minder Nederlandse dommekracht...

Ewald Engelen over hoe een politieke megacrisis een economische weldaad werd. Engelen is professor financiële geografie aan de Universiteit van Amsterdam
(...)

Langste formatie ooitDe verklaring is alweer een paradox. Jarenlang beschouwd als de verzinnebeelding van een zwak, gefragmenteerd en corrupt openbaar bestuur is het juist haar relatieve onbestuurbaarheid geweest die België heeft beschermd tegen de verwoestende daadkracht van bezuinigers en hervormers. Toen internationaal de desastreuze draai gemaakt werd van Keynesiaanse stimuleringspolitiek naar Friedmaniaans afknijpbeleid (in de zomer van 2010), begon België net aan haar langste kabinetsformatie ooit. Gedurende die 541 kabinetsvrije dagen kon de Belgische verzorgingsstaat doen waar ze voor uitgevonden was: haar burgers via de automatische stabilisatoren van dalende belastinginkomsten en groeiende uitkeringsuitgaven beschermen tegen de ergste schokken van de financiële implosie van 2008.

Dat geluk heeft Nederland niet gehad. Sterker nog, in een wanhopige poging om 'Belgische toestanden' te vermijden, hebben alle Nederlandse middenpartijen zich verloren in potsierlijke staaltjes daadkracht. Zie het Kunduz-akkoord van mei 2012. Zie de verkiezingsslogan van D66 van september 2012: en nou vooruit! En zie het monsterlijke regeer-akkoord van Rutte op 2 van oktober 2012, dat consistentie node ontbeert en haast en wanhoop ademt. Het resultaat is niet alleen een bezuinigingspakket van ongekende omvang maar ook een verzorgingsstaat waarvan alle onderdelen zo ongeveer gelijktijdig in revisie zijn.

Politieke dommekrachten
Bestuurlijke daadkracht is precies wat Nederland niet kan gebruiken. Het grootste verschil tussen België en Nederland zit hem in de private schuldenlast. Die is in Nederland tweeëneenhalf maal het gemiddelde besteedbaar inkomen en in België slechts een maal. Nederland zucht onder een private balansrecessie. Juist dan is beleidsrust en koopkrachtbehoud essentieel en doen politieke dommekrachten meer kwaad dan goed. Zo blijkt: sinds 2009 is de Belgische consumptie cumulatief met maar liefst 7,6 procent meer gegroeid dan de Nederlandse.

 

Zoals ik twee jaar geleden in een column voor de Groene Amsterdammer onder de titel 'Geluk van België' schreef: tijdens een crisis is stimuleren het beste wat je kunt doen en bezuinigen het slechtste. In dat laatste geval ben je zonder politici beter af.

Als Nederlands staatsburger zou ik voor Nederland wat meer Belgisch geluk wensen en wat minder Nederlandse dommekracht.

uit artikel van De morgen dd 18/09/2013
http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1706501/2013/09/18/Het-geluk-van-Belgie-en-het-verdriet-van-Nederland.dhtml