‘‘Double Crap!’’ Abuse and Harmed Identity in Fifty "Shades of Grey"

Very interesting article, with a detailed analysis, - great!  but with a moral judgment.

article by Amy E. Bonomi, PhD, Lauren E. Altenburger, and Nicole L. Walton, MSW

Intimate partner violence (IPV) affects between 25%  and 44% of women and significantly compromises their physical and mental health. Despite the high prevalence of  IPV and adverse health impacts, underlying societal conditions create the context for such violence to occur, including the normalization and romanticizing of violence in popular culture. (…)
In this manuscript, we undertook an in-depth analysis of abuse patterns in one of the Western world’s most popular novel series—Fifty Shades.

 

The Fifty Shades plot involves central tensions between BDSM practices and romance. As a general practice, BDSM can include a range of activities that may be played out within and outside of sexual contexts; typically the activities include aspects of power and pain, with consent (agreement about the activities from involved parties). Within the context of consensual BDSM relationships, substance abuse negates consent, negotiations and contracts are taken seriously, and boundaries are respected.46 Additionally, while there are variations in opinions about what constitutes ‘‘acceptable BDSM,’’ many involved in BDSM are uncomfortable with activities that perpetuate traditional gender role dynamics, such as rape and domestic violence scenes. In Fifty Shades, the couple’s BDSM practices involve Christian as the ‘‘dominant’’ and Anastasia as the ‘‘submissive.’’ In sexual settings, Christian uses power and pain manipulations, such as restraint and physical punishment, which are both terrifying and exciting to Anastasia; as we will argue in this manuscript, Anastasia is coerced into these sexual activities. Christian also attempts power and pain exchanges in nonsexual settings, such as in the couple’s interactions at restaurants and in e-mail correspondence. While Christian seems comfortable concentrating on and nurturing BDSM aspects of the relationship, claiming he is not a ‘‘hearts and flowers’’ guy (p. 110), Anastasia  desires and values ‘‘romance’’; her ideas about ‘‘romance’’ include envisioning Christian as one of the literary characters she has read about, for example, ‘‘he’s not a dark knight at all but a white knight in shining, dazzling armor—a classic romantic hero—Sir Gawain or Sir Lancelot’’ (p. 69). The tensions between BDSM and romance are supported by characters with conflicting desires/standards for intimacy. Christian desires physical closeness, but only on his highly structured terms; Christian’s moods are mercurial, and he desires ultimate control over Anastasia under the guise of BDSM practices. Anastasia desires a deeper emotional connection with Christian than she actually experiences in the relationship; she desires a ‘‘normal’’ relationship, meaning one that ‘‘doesn’t need a 10-page agreement, a flogger, and carabiners in his playroom ceiling’’ (p. 199). To further nuance the couple’s intimacy dynamic, Christian is a victim of both childhood neglect and physical abuse (up until age 4) and childhood sexual abuse (in adolescence), and whose birth mother died when he was age 4, resulting in his adoption by the Grey family; Christian has lingering trauma and intimacy obstructions associated with these experiences, including a tendency to avoid emotional intimacy.49–53 Indeed, Christian has few friends and is not close to his adoptive family; Christian concentrates solely on his connection to Anastasia. Anastasia has a history of multiple fathers, including the death of her birth father—which suggests disruptions in her early life that could contribute to intimacy complications.

 

If you want to read the complete article : http://online.liebertpub.com/doi/abs/10.1089/jwh.2013.4344

 

 

 

"Als u niets te verbergen heeft, heeft u ook niets te vrezen"

Dit zei dus David Cameron in verband met de luisterpraktijken van de NSA.

(….)  Ten tweede is er de hoofdreden dat dé rechtvaardiging een inconsistente positie is: de contradictio in terminis, de tegenspraak in het begrip privacy. Het begrip privacy zelf wordt door dé rechtvaardiging een ander concept. In dit nieuwe concept komt een even nieuw idee voor die leidt tot een contradictie binnen het concept privacy zelf. Er moet, zoals bij onze gesprekspartner, een controle worden uitgevoerd voordat er sprake kan zijn van privacy. Ik heb iets te vrezen op het moment dat ik het verkeerde wil verbergen en er moet gecontroleerd worden of ik het goede of verkeerde wil verbergen. Er moet inbreuk gemaakt worden op het recht op privacy, om het recht op geen schending van diezelfde privacy te kunnen geven. Een inbreuk wordt dan dus gerechtvaardigd door te stellen dat mijn recht op privacy pas een recht is, op het moment dat de macht over welke mensen, welke dingen over mij weten niet volledig van mij is. Privacy is dan geen privacy meer juist omdat het die macht behelst. Er wordt dus met de rechtvaardiging een schending van privacy in het begrip privacy ingebracht, wat het tot een contradictio in terminis maakt, een tegenspraak  binnen zichzelf.

 

De vraag die ik hier wil beantwoorden gaat veel minder ver. Het gaat mij simpelweg om het feit dat de rechtvaardiging dat eenieder die niets te verbergen heeft, ook niets te vrezen heeft onbruikbaar is als daadwerkelijke, correcte en redelijke rechtvaardiging. Het hoeft niet als rechtvaardiging geaccepteerd te worden, en mag dat redelijkerwijs ook niet omdat het simpelweg geen consistente redenering is, het is, zogezegd, niet redelijk. Genoeg reden om dergelijke uitspraken van leiders van de NSA, Britse ministers van Buitenlandse Zaken of welke autoriteitsfiguren niet langer te accepteren. Laat men met een betere rechtvaardiging komen of toegeven dat wat zij bedoelen met privacy, niet heel veel meer is dan het tijdelijke beheer van uw eigen informative.

Bron Filosofie Magazine 9/2013, Wynand Van Leeuwen

Il n'y a pas de monde. Il faut le composer.

 

Suite à la rentrée politique, je me suis souvenu d'un article de Bruno Latour. En voici un extrait:  

 

De quoi se compose aujourd’hui ce qu’on appelle communément la politique? D’un répertoire pathétique d’imitations d’imitations d’imitations de ce qui fut un jour, il y a des dizaines d’années, voire des siècles, de grandes inventions, de grandes instaurations d’oeuvres collectives. Un répertoire de passions, d’attitudes, de mots historiques, qui se réduit comme une peau de chagrin à chaque dépense, de plus en plus inutile, qui devient moins lisible à chaque passage comme une photocopie de photocopie de photocopie.

 

 

 

Bruno Latour

 

 

Il y a un monde, un plurivers à composer, et nous avons pour l’affronter trois ou quatre passions, deux ou trois réactions, cinq ou six sentiments automatiques, quelques indignations, un tout petit nombre de réflexes conditionnés,quelques attitudes bien pensantes, une poignée de critiques toutes faites. D’un côté une multitude, de l’autre quatre ou cinq concepts. Et l’on voudrait composer le premier avec les seconds ! Sans enquête et sans oeuvre – sans oeuvre à nouveau, sans tout reprendre à nouveaux frais, alors qu’il n’y a aucun autre moyen de composer le monde commun, nous le savons bien, qu’en le recomposant, qu’en reprenant depuis le début le mouvement de composition.

 

extrait de l'article:

Latour Bruno," Il n'y a pas de monde. Il faut le composer"

Multitudes,2011/2 n°4 p38 à 41 DOI:10.3917/mult.045.0038